Il Tempo, dit sconsciuto, wordt gezien als een extra dimensie toe te voegen aan onze driedimensionale referentiesysteem. Ik vraag me af of dit inderdaad correct is voor een echt begrip van deze vreemde zaak dat we een beroep Time.
De relativiteitstheorie beperkt, bijvoorbeeld, heeft aangetoond twee dingen:
- De absolute tijd - Newton - nee!
- Snelheid die vergelijkbaar is met die van het licht, zowel voor de statistiek drie-dimensionale ruimte dat de "statistieken" van de tijd!
Voor onze percepties, indien niet begrijpen, de drie-dimensionale ruimte is gemakkelijker geassimileerd en blijkbaar begrijpelijk zijn voor onze gedachten. We moeten voortdurend omgaan met de drie-dimensionale ruimte. Het is onze natuurlijke habitat, kunnen we zien, meten, kunnen we gaan een stuk van de ruimte en terug op onze voeten - iets prachtigs als je denken. Daarom hebben we een breed scala van maatregelen voor het uitvoeren van proeven en experimenten die op deze drie-dimensionale weefsel.
Wie weet of de natuur in staat is geweest om te kiezen voor het aantal ruimtelijke dimensies?
Dit eenvoudige concept van de ruimte is zo goed kennen, ondanks deze nauwlettend in de gaten en diepe, verborgen - in mijn ogen - dieper concepten die ons nog ontsnappen. De werkzaamheden op het metrische ruimten en met meer of minder dimensies werden uitgevoerd door gerenommeerde wiskundigen en natuurkundigen, zelfs in de historische periodes zijn verre van praktische toepassingen: in feite een aantal van deze werken, zoals wiskundige Reimann, werden vrijwel herontdekt jaar, zo niet eeuwen na hun bekendmaking.
Wat is echt fascinerend loop van de tijd is zijn eigendom van "geheugen". Dat stelt ons in huis om een onderscheid te maken tussen "het verleden" en "toekomst". Wat blijkt is de mogelijkheid tot opslaan van het tijdstip van een evenement gaat door met de spreiding in wat we met "toekomstige".
Waarom moet ik wachten voor het verwarmen van een kruik water? Waarom we gewoon zijn. We weten dat we moeten zorgen voor meer energie om de kruik, en wat lijkt vanzelfsprekend voor ons als voor ons vanzelfsprekend dat "nu" de kruik is meer "hot" in vergelijking met "before". De warmte van "nu" is gelijk aan de warmte "voor" meer als "voor" en ga zo maar door. Elk moment "dit" bevat zichzelf en het voorgaande jaar. Onthoud, ongeveer een bedrag nummer. Misschien niet zo ruw als je bedenkt - in dit - dat de "5" niet zou kunnen bestaan indien er sprake was van een "4", enzovoort.
Ik neem een leeg vel papier en beginnen met het schrijven van mijn naam. Toen ik klaar was heb ik een foto van de "tijd". Ik zie het "bedrag" van wat ik heb gedaan "voor" en "nog vóór".
En 'geen twijfel over bestaan dat mijn "nu" is de som van mijn "voor" en "then". In deze visie kan ik niet identificeren van de tijd als vierde dimensie. Deze functie van "sum" is niet zichtbaar in de gewone drie dimensies, bijvoorbeeld. Hoe kan iets afdoen aan een ruimte? De ruimte heeft geheugen van zelf?
Bijvoorbeeld, als we de as van onze drie-dimensionale ruimte, de as x. Hij houdt erg zinvol om te praten over (xn) als precedent (x + n)? Met andere woorden, dat ze weet van het bestaan van x (xn) of (x + n)? Na verloop van tijd - relet naar onze ervaring - kan ik zeker zeggen dat "nu" goed op de hoogte van het bestaan van "vóór"! Hoogstens kan twijfelen aan een "na"!
In de "tijd" - in plaats - er is een "pijl" wat duidt op een pseudo-richting! Het lijkt bijna vanzelfsprekend is, is het duidelijk dat de ruimte voor een "pijl" is altijd relatief. Wat is mijn "recht" kan je "links", dan is dit voor mij zo ruimtelijk "na" voor u wellicht ruimtelijk "before".
We zijn het er echter allemaal over eens - relet in onze wereld of een gedeelte van het heelal - wat is "voor" en wat komt "na" - exclusief Beperkte relativiteitstheorie cursus (wij zijn niet in uniform beweging). Er zijn geen duidelijke conflicten in deze. Ook wat ik doe "nu" zal gevolgen hebben op wat zich identificeren met "na". De ruimte lijkt niet aan dit kenmerk bezitten, is niet permanent beïnvloed worden door iets.
Geen commentaar " 
